sygnalizatory świetlne - oznakowanie poziome - kleje dla przemysłu - zapory -

i czymś unoszącym się tuż nad granicą strachu. A za ta postacią, o której istnieniu zawsze wiedział, choć nigdy o tym nie wspominał, nawet cioci Pol, majaczyła ciemna, okaleczona, potworna twarz, którą przez moment widział czy wyobrażał sobie w czasie walki z Rundorigiem - niby ohydny owoc rodzącego zło drzewa. Rozdział II Niedługo potem, w nieskończonym południu Garionowego dzieciństwa, u bram farmy Faldora po raz kolejny stanął bajarz. Bezimienny starzec sygnalizatory świetlne wyglądał bardzo dziwacznie. Jego spodnie miały łaty na kolanach, a z czubków dwóch różnych butów wystawały palce. Wełnianą tunikę z długimi rękawami przepasywał

w talii kawałek sznurka, a kaptur - Garionowi bardzo się podobała ta rzadko spotykana w Sendarii część odzienia, z luźnym karczkiem kryjącym ramiona, plecy i pierś - był poplamiony i zabrudzony resztkami jedzenia. Jedynie obszerny płaszcz wyglądał na stosunkowo nowy. Stary bajarz miał krótko przycięte oznakowanie poziome siwe włosy i brodę. Jego wyrazista twarz była trochę jakby kanciasta, a rysy nie pozwalały odgadnąć, skąd pochodzi. Nie przypominał Arendów ani Chereków, Algarów ani Drasan, Rivan ani Tolnedran; zdawał się wywodzić z jakiejś rasy dawno już zapomnianej. Oczy miał głębokie i wesoło błękitne, wiecznie młode

i lśniące złośliwością. Bajarz pojawiał się czasem na farmie Faldora i zawsze był serdecznie witany. Ten bezdomny wagabunda zarabiał na życie opowiadaniem różnych kleje dla przemysłu historii, które czasem się powtarzały, ale nie miało to znaczenia, gdyż w jego głosie tkwiła magia. Potrafił grzmieć jak grom lub szemrać jak strumyk. Umiał naśladować głosy dziesięciu ludzi jednocześnie; kiedy gwizdał, ptaki przylatywały posłuchać, co ma do powiedzenia; a gdy udawał wycie wilka, skowyt jeżył włosy na karkach słuchaczy i przenikał ich serca mrozem, niby drasańska zima. Potrafił wydobyć z siebie odgłos deszczu, wiatru, a nawet -

zapory choć to niewiarygodne - padającego śniegu. Jego pełne dźwięków opowieści zdawały się ożywiać widoki i zapachy, tak że oczarowany słuchacz niemal przenosił się do opisywanych czasów i miejsc. Wszystkie te cuda oddawał chętnie w zamian za kilka posiłków, parę kufli piwa i ciepłe legowisko w stodole. Wędrował po świecie, na pozór wolny od wszelkiej własności, jak ptaki. Bajarz i ciocia Pol czuli dla siebie coś w rodzaju skrywanego szacunku. Przyjmowała wymiar sprawiedliwości go bez entuzjazmu, jakby wiedziała, że póki czai się w pobliżu, bezcenne skarby jej kuchni są w ciągłym zagrożeniu. Ciasta i placki

znikały czasem, gdy się pojawiał, a jego zawsze gotowy do akcji nóż potrafił trzema szybkimi cięciami pozbawić najstaranniej przyrządzoną gęś pary skrzydełek i solidnego kawałka mięsa z piersi w momencie, gdy ciocia odwróciła się tylko na chwilę. Nazywała go „Starym Wilkiem", a jego przybycie pod bramę sprawiedliwość farmy Faldora oznaczało podjęcie dawnego współzawodnictwa, trwającego wyraźnie od lat. Pochlebiał jej bezczelnie, nawet gdy ją okradał. Grzecznie odmawiał ciasteczek czy ciemnego chleba, po czym kradł pół talerza, zanim jeszcze ów talerz zniknął z jego zasięgu. Piwnice z piwem i winem można było równie dobrze oddać

do jego dyspozycji już na początku wizyty. Uwielbiał drobne złodziejstwa, a gdy obserwowała go niechętnym wzrokiem, bez trudu znajdował dziesięciu pomocników, gotowych ustawy zaatakować kuchnię w zamian za jedną opowieść. Niestety, do jego najzdolniejszych uczniów należał także Garion. Często, doprowadzona do pasji koniecznością jednoczesnego pilnowania starego i młodego złodziejaszka, ciocia Pol zbroiła się w miotłę i mocnymi ciosami wypędzała obu z kuchni. Stary bajarz zmykał ze śmiechem i wraz z chłopcem zaszywał się w jakimś odludnym miejscu. Tam kosztowali owoców rozboju, a starzec, popijając często z ukradzionego gąsiora wina lub piwa, nagradzałswego ucznia historią

wymiar sprawiedliwości - sprawiedliwość - ustawy -