zarabianie przez internet - kantor pomarańczarnia -

podobno w swojej komnacie i z nikim nie chciałeś rozmawiać. - Słowa mego męża są prawdą - oświadczyła Merel, a w jej głosie zabrzmiało wyzwanie. - Nie wątpię, Merel - Anheg spojrzał na nią lekko zaskoczony. - Chciałem tylko spytać, skąd się dowiedział o Jarviku. Nic więcej. - Widział go ten chłopiec z Sendarii - wyjaśniła kobieta. - I słyszał, jak rozmawia ze swoim szpiegiem. Byłam obecna, gdy o tym opowiadał i stanę za swym mężem, gdyby ktokolwiek odważył się wątpić w jego słowa. - Garion? - zdumiała się ciocia Pol. - Chciałbym zaproponować, byśmy wysłuchali chłopca - rzekł ze spokojem Cho-Hag,

władca Algarów. - Szlachcic, znany z przyjaźni z Murgami, który akurat w tym momencie postanawia wrócić z wygnania, to sprawa interesująca nas wszystkich. - Powtórz, co mówiłeś mnie i Merel, Garionie - polecił Barak, wypychając chłopca do przodu. - Wasza wysokość - Garion skłonił się niezgrabnie. - Od naszego zarabianie przez internet przyjazdu kilkakrotnie widziałem w twoim pałacu człowieka w zielonym płaszczu. Krył się, przekradał korytarzami i bardzo starał, by nikt go nie zauważył. Zobaczyłem go zaraz pierwszej nocy, a potem następnego dnia, gdy wchodził z Murgiem do karczmy. Barak twierdzi, że w Chereku nie ma Murgów, ale jestem

pewien, że człowiek, który mu towarzyszył, był Murgiem. - Skąd wiesz? - spytał podchwytliwie Anheg. Garion spojrzał na niego bezradnie. Nie potrafił wymówić imienia Asharaka. - No więc, chłopcze? - przynaglił go Rhodar. Garion walczył z własnym językiem, lecz bez rezultatu. - Może znasz tego Murga? - zasugerował Silk. Chłopiec przytaknął z ulgą, zadowolony, że ktoś potrafi mu pomóc. - Nie możesz ich znać zbyt wielu - Silk potarł palcem nos. - Czy to może ten, którego spotkaliśmy w Darine, a potem w Muros? Znany jako Asharak? Garion znowu przytaknął. - Czemu nam nie powiedziałeś? - spytał zdumiony Barak. - Ja... ja nie mogłem

kantor pomarańczarnia - zająknął się Garion. - Nie mogłeś? - Słowa nie przechodziły mi przez usta - wyjaśnił chłopiec. - Nie wiem dlaczego, ale nigdy nie potrafiłem o nim mówić. - Więc widywałeś go już wcześniej? - upewnił się Silk. - Tak. - I nigdy nikomu nie mówiłeś? - Nie. Silk spojrzał na ciocię Pol. - Czy to jeden z tych problemów, o których możesz wiedzieć więcej od nas, Polgaro? - zapytał. Wolno kiwnęła głową. - Można to zrobić - mruknęła. - Proces nigdy nie jest pewny, więc nie zajmowałam się czymś takim. Ale to możliwe. Spoważniała. - Grolimowie uważają, że imponujące - zauważył pan Wilk. - Ale Grolimom

łatwo zaimponować. - Chodź ze mną, Garionie - poleciła ciocia Pol. - Jeszcze nie - rzucił Wilk. - To ważne - jej twarz stwardniała. - Możesz to załatwić później. Wysłuchajmy tej historii do końca. Zło już się stało. Mów dalej, Garionie. Co jeszcze widziałeś? Chłopiec nabrał tchu. - Dobrze - łatwiej mu było rozmawiać ze kantory pomarańczarnia starcem niż z królami. - Jeszcze raz zobaczyłem tego człowieka w zielonym płaszczu tego dnia, gdy pojechaliśmy na polowanie. Spotkał się w lesie z mężczyzną o żółtych włosach i bez brody. Rozmawiali chwilę i słyszałem, co mówią. Ten żółtowłosy chciał wiedzieć, o czym radzicie w tej

sali. - Powinieneś zaraz przyjść do mnie - wtrącił król Anheg. - Walczyłem z dzikiem - wyjaśnił chłopiec. - Uderzyłem głową o drzewo i straciłem przytomność. Nie pamiętałem o niczym aż do dzisiejszego ranka. Kiedy król Fulrach wezwał tutaj Durnika, poszedłem się rozejrzeć. Trafiłem do części pałacu, gdzie dach zapadł się zupełnie, i znalazłem ślady. Podążyłem za nimi i po pewnym czasie znowu zobaczyłem człowieka w zielonym płaszczu. Wtedy sobie przypomniałem. Ruszyłem za nim, a on wszedł w korytarz biegnący gdzieś nad tą salą. Schował się tam i słuchał, o czym mówicie. - Jak sądzisz, Garionie, ile mógł podsłuchać? -

kantory pomarańczarnia -